ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΣΗΜΕΡΑ;Του ΝΕΣΤΟΡΑ ΝΕΣΤΟΡΙΔΗ*

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΣΗΜΕΡΑ;

 

Οι χειρότεροι φόβοι όσων ανησυχούσαν για τη δυναμική εμφάνιση της Χρυσής Αυγής (ΧΑ) στο πολιτικό σκηνικό αρχίζουν και επιβεβαιώνονται με τον πλέον εφιαλτικό τρόπο. Πολύ φοβούμαστε ότι είμαστε ακόμα στην αρχή του δράματος. Κάθε σκεπτόμενος, δημοκράτης άνθρωπος στην Ελλάδα έχει πλέον αντιληφθεί την άμεση ανάγκη συγκρότησης ενόςσοβαρού αντιφασιστικού πόλου ώστε να αναχαιτιστεί και να εξουδετερωθεί η ΧΑ όσο το δυνατόν συντομότερα. Η πάλη απέναντι στον φασισμό όμως στην παρούσα συγκυρία είναι άμεσα συνδεδεμένη και με την πάλη απέναντι στο αυταρχικό, αντιδημοκρατικό καθεστώς που έχει επιβληθεί στη χώρα μας εδώ και τρία χρόνια, θέση την οποία θα προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε παρακάτω.

Η ΧΑ δεν είναι απλά ένας καινούργιος πολιτικός παίκτης στην Ελλάδα. Αποτελεί το μακρύ χέρι του Κράτους που αναλαμβάνει δράση στα δύσκολα. Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να δούμε τα γεγονότα των τελευταίων ημερών. Κατ’ αρχάς μετά από πολύ καιρό είχαμε επιτέλους μαζικό απεργιακό πυρετό στη χώρα. Εκπαιδευτικοί σε δευτεροβάθμια και πρωτοβάθμια, διοικητικοί υπάλληλοι στα πανεπιστήμια, εργαζόμενοι στα νοσοκομεία, εργαζόμενοι στους ΟΤΑ ήταν κάποιες από τις κοινωνικές ομάδες που βρισκόντουσαν υπό αναβρασμό και αποφάσιζαν –ή βρίσκονταν στα πρόθυρα να αποφασίσουν- απεργίες και αγωνιστικές κινητοποιήσεις. Δεν είναι τυχαίο που η ΧΑ σε αυτήν την συγκυρία ακριβώς αποφάσισε να κλιμακώσει τη δολοφονική της δράση. Πρώτα ήρθε η επίθεση απέναντι στα μέλη του ΚΚΕ στο Πέραμα και μετά η στυγερή δολοφονία του Π. Φύσσα. Εύκολα μπορούμε να συνάγουμε πως η ΧΑ θέλησε να αλλάξει την ατζέντα αλλά και να δώσει ένα ξεκάθαρο μήνυμα, πως παρά τις όποιες «φωνασκίες» της «κατά» του Μνημονίου, παραμένει μία δύναμη που θα στηρίζει όσο περνάει από το χέρι της την κυβερνητική πολιτική.

Δεν χρειάζεται να ανατρέξουμε στο μακρινό παρελθόν για να καταλάβουμε ότι η ΧΑ αποτελεί το μακρύ χέρι του Κράτους. Η στάση της για το κλείσιμο της ΕΡΤ, όταν όλος ο δημοκρατικός κόσμος είχε ξεσηκωθεί, είναι ενδεικτική. Η στήριξη της στην Κυβέρνηση, απέναντι στην απεργία των καθηγητών (τόσο το Μάιο όσο και στην τωρινή) δείχνει ότι δεν τη νοιάζει καθόλου αν γίνονται απολύσεις, αν ο κόσμος δεν έχει να φάει, αν ξεχαρβαλώνεται η Δημόσια Παιδεία. Αξιοσημείωτη ήταν και η στάση της στοξεπούλημα της Αγροτικής Τράπεζας, όπου αντί να καταγγέλλει –όπως θα περίμενε κανείς από μία «πατριωτική» δύναμη- την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, έκανε ότι περνούσε από το χέρι της για να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη, μιλώντας για 8 εκ. Ευρώ που παλιό στέλεχος του ΔΣ της ΑΤΕέβγαλε στο εξωτερικό. Μάλιστα έφτασαν στο σημείο να συμπράξουν με την -τότε- κυβερνητική πλειοψηφία ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, ώστε το θέμα να μην συζητηθεί στην επιτροπή οικονομικών υποθέσεων της Βουλής.Ακόμα πιο στενές σχέσεις όμως φαίνεται πως διατηρεί η ΧΑ με το πιο δυναμικό, ίσως, κομμάτι του ελληνικού κεφαλαίου, καθώς έχει κατ επανάληψη ταχθεί κατά της κατάργησης των φοροαπαλλαγών που απολαμβάνουν οι εφοπλιστές. Μάλιστα ακούγεται πολύ έντονα πως η επίθεση ενάντια στα μέλη του ΚΚΕ στο Πέραμα ήταν και μία «εξυπηρέτηση» προς τους πλοιοκτήτες –χρηματοδότες τους, που δυσανασχετούν με τη συνδικαλιστική δράση των δυνάμεων του ΚΚΕ, καθώς δεν μπορούν εύκολα να ρίξουν τα μεροκάματα.

Είναι ηλίου φαεινότερον πως η ΧΑ αισθανόταν άβολα από την αγωνιστική κινητοποίηση πολλών κλάδων το τελευταίο διάστημα, καθώς έτσι αποκαλυπτόταν ξεκάθαρα ο πραγματικός της ρόλος. Τα αφεντικά της δε πρώτη φορά μετά τις εκλογές έβλεπαν τόσο πολλούς κλάδους να είναι έτοιμοι να συντονιστούν κατά της κυβερνητικής πολιτικής. Μία κίνηση αντιπερισπασμού ήταν αναγκαία. Και ποιοι ήταν πιο κατάλληλοι να την υλοποιήσουν από τους σαλτιμπάγκους της ΧΑ; Και πράγματι, μετά τηδολοφονία του Π. Φύσσα όλη η Ελλάδα πλέον μιλάει για τη ΧΑ και το φασισμό, αντί για τις απεργίες και τους αγώνες κατά της κυβερνητικής πολιτικής. Η κυβέρνηση βρήκε την ευκαιρία να αναδειχθεί σε «εγγυητή» απέναντι στην ανομία «από όπου και αν προέρχεται» και να συνεχίσει την αναπαραγωγή του παραμυθιού των δύο άκρων, έστω και αν έγινε πλέον φανερό πως ουδεμία σχέση έχει η Αριστερά με τους νεοναζί. Ακόμα και έτσι όμως, είναι μία καλή ευκαιρία να συζητήσουμε για το πώς θα αντιμετωπίσουμε το φασιστικό καρκίνωμα που έχει απειλητικά διεισδύσει στην ελληνική κοινωνία.

Όπως είδαμε και πιο πάνω, αντιπαλεύοντας την ΧΑ αντιπαλεύουμε έναν σοβαρό μοχλό του Κράτους. Η ΧΑ δεν είναι ένα αυτονομημένο πολιτικό φαινόμενο, αλλά ένα απότοκο παρακρατικής δράσης δεκαετιών και μίας άνευ προηγουμένου κρίσης στην Ελλάδα και βραχίονας σκοτεινών συμφερόντων. Έτσι το αντιφασιστικό μέτωπο θα πρέπει να έχει σαφή ριζοσπαστικό, αντιμνημονιακό και δημοκρατικό χαρακτήρα. Θα ήταν θείο δώρο προς το εγχώριο κατεστημένο και προς την ίδια τη ΧΑ να υπάρχει ένα «ευρύ, δημοκρατικό» αντιφασιστικό μέτωπο που θα περιλαμβάνει την Αριστερά, τη ΔΗΜΑΡ, το ΠΑΣΟΚ και το «καλό» τμήμα της ΝΔ. Κάτι τέτοιο όχι απλά θα οδηγούσε σε άτακτη υποχώρηση τον αντιμνημονιακό αγώνα –ο οποίος στον πυρήνα του είναι ένας βαθύτατα δημοκρατικός αγώνας, όπως έχουμε αναλύσει σεπαλαιότερο άρθρο -, αλλά θα ενίσχυε και την άποψη ότι «όλοι ίδιοι είναι» και τον ψευδεπίγραφο «αντισυστημισμό» της ΧΑ. Ένα τέτοιο μέτωπο θα έπρεπε να συσπειρώνει όλες τις πραγματικάΔημοκρατικές δυνάμεις που δραστηριοποιούνται στη χώρα μας, και σίγουρα δεν μπορούν να θεωρηθούν ως τέτοιες οι δυνάμεις που μας έχουν οδηγήσει στο υπάρχοντα αντιδημοκρατικό κατήφορο.

Αυτό δεν σημαίνει όμως πως δεν πρέπει να επιδιώκουμε την μέγιστη δυνατή λαϊκή συσπείρωση γύρω από αυτό το μέτωπο. Είναι πολύ σημαντικό να καταλάβουμε πως στην ελληνική κοινωνία οι συνειδητάαριστεροί πολίτες είναι μία μειοψηφία, πολύ ισχνότερη μάλιστα των εκλογικών ποσοστών της Αριστεράς. Στη μάχη όμως εναντίον του φασισμού είναι απαραίτητες μεγάλες κοινωνικές πλειοψηφίες, διότι η μάχη απέναντι στην ΧΑ δεν θα είναι εύκολη, ούτε απλή. Βάζοντας τα με την ΧΑ δεν τα βάζουμε απλά με ένα κόμμα, τα βάζουμε με ολόκληρο το παρακράτος. Ενδεικτικά είναι τα στοιχεία που έρχονται καθημερινά σε ότι αφορά την στρατιωτική-παρακρατική οργάνωση της ΧΑ με όπλα, φάλαγγες, ομάδες κρούσεις και εκπαίδευση από μέλη των ενόπλων δυνάμεων που την ενισχύουν. Γι’ αυτό, προκειμένου να αποβεί νικηφόρος ο αντιφασιστικός αγώνας είναι απαραίτητο να αποκτήσει παλλαϊκά χαρακτηριστικά. Ως εκ τούτου, δεν πρέπει να αποτελούν αναγκαία προϋπόθεση για την ένταξη οποιουδήποτε στο αντιφασιστικό μέτωπο οι -όποιες- ιδεολογικές του τοποθετήσεις (Αριστερά-Δεξιά). Η εμπειρία από τομεγαλύτερο αντιφασιστικό μέτωπο που αναπτύχθηκε ποτέ στην χώρα μας –το ΕΑΜ- δείχνει ότι η συνεισφορά ανθρώπων ,που δεν αυτο-τοποθετούνταν στην Αριστερά κατά την είσοδο τους στον αντιφασιστικό αγώνα, υπήρξε καθοριστική στον μεγαλειώδη αγώνα του λαού μας απέναντι στον ξένο κατακτητή και τους ντόπιους φασίστες-δωσιλόγους. Αλίμονο αν τότε ζητούνταν «πιστοποιητικά αριστερών φρονημάτων» προκειμένου κάποιος να αντιπαλέψει το φασισμό. Έτσι και τώρα, άνθρωποι συντηρητικοί-δημοκράτες (αλλά πραγματικά δημοκράτες, που θα αντιπαλεύουν τόσο το φασισμό της ΧΑ όσο και την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος, τη μνημονιακή λεηλασία της χώρας) όχι απλά πρέπει να είναι ευπρόσδεκτοι στον αντιφασιστικό αγώνα, αλλά είναι απαραίτητοι και για τη νικηφόρα έκβαση του. Μέσα από αυτήν την όσμωση μάλιστα θα ενισχυθεί καθοριστικά και ο αντιμνημονιακός αγώνας.

Προκειμένου να επιτευχθεί όμως αυτή η πλατιά συμμαχία δυνάμεων απέναντι στη φασιστική απειλή πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε πως είναι τελείως διαφορετικό πράμα ο ναζισμός από τον πατριωτισμό, και η αντιφασιστική πάλη από τον εθνομηδενισμό. Όπως εύστοχα έχει αναλύσει σε άρθρο του ο Γ. Ρακκάς, ο αγώνας απέναντι στη ΧΑ ή θα είναι πατριωτικός ή δεν θα υπάρξει. Τα τελευταία τρία χρόνια έχει συντελεσθεί μία σφοδρότατη φτωχοποίηση του λαού, κάτι το οποίο έχει επιφέρει μία άνευ προηγουμένου σύγχυση στην κοινωνία. «Δεδομένα» και πολλές πολλές «βεβαιότητες» έχουν ανατραπεί. Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο ο πιο εύκολος τρόπος για να απομονωθεί, να εκφυλιστεί και να ηττηθεί ένα αντιφασιστικό κίνημα είναι να πέσει στην παγίδα του εθνομηδενισμού. Το να χαρίσουμε στην ΧΑ και στις μνημονιακές δυνάμεις την αγάπη για την πατρίδα θα ήταν μία καταστροφή όχι μόνο για το αντιφασιστικό μέτωπο, αλλά και για τον αντιμνημονιακό-δημοκρατικό αγώνα.

Συμπερασματικά, ο φασισμός δεν λύνεται μέσα από νόμους, όπως εξαιρετικά έχει υπογραμμίσει ο Ν. Μπογιόπουλος. Μάλιστα, οι διάφοροι νόμοι, που κατά καιρό προτείνονται, πιο πολύ σε νέα προβλήματα μπορούν να μας βάλουν, παρά να λύσουν τα ήδη υπάρχοντα, όπως εύστοχα αναλύεται από τον Δ. Καλτσώνη. Το πρόβλημα είναι κατ’ εξοχήν κοινωνικό και πολιτικό και ως τέτοιο πρέπει να αντιμετωπιστεί. Από την άλλη η δράση της ΧΑ, οι παρα-στρατιωτικές δομές της και η σύνδεση της με το παρακράτος δεν μπορεί να μας εφησυχάσει πώς το όλο θέμα απλά θα λυθεί μέσω της κοινοβουλευτικής οδού απλά με μία Αριστερή πλειοψηφία στη Βουλή και μία ανάλογη Κυβέρνηση. Για να τσακίσουμε το φασισμό πρέπει να οικοδομηθεί άμεσα αντιφασιστική συμμαχία σε κοινωνικό επίπεδο. Πρέπει, όμως, παράλληλα ναεπανανοηματοδοτήσουμε τον αντιφασιστικό αγώνα και για να το κάνουμε αυτό πρέπει να ανατρέξουμε στο μακρινό παρελθόν, να δούμε πώς οι κομμουνιστές οικοδομούσαν πλατιά μέτωπα απέναντι στο φασισμό, με το παράδειγμα του ΕΑΜ να είναι άκρως διδακτικό, τηρουμένων των ιστορικών αναλογιών φυσικά.

*Ο Νέστορας Νεστορίδης – μέλος της Ο.Μ. του ΣΥΡΙΖΑ Παρισιού