Το αδιέξοδο των δογμάτων της λιτότητας,άρθρο του Patrick Le Hyaric, διευθυντή της Humanité

Πηγή Humanite

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι οι πολιτικές, που δημιουργούν πόνο και δυστυχία, είναι πάντα αποτυχημένες. Αν δεν τις καταπολεμήσουμε η συνολική κατάσταση θα επιδεινωθεί και οι συνέπειες θα είναι επιζήμιες και για τις οικογένειες. Υπάρχει επομένως επιτακτική ανάγκη να δραστηριοποιηθούμε και να διαλύσουμε το σημερινό κλίμα που οδηγεί στην άρνηση και τη μοιρολατρία που τροφοδοτούν την άνοδο της ακροδεξιάς σε όλη την Ευρώπη.

Αυτό που μας παρουσιάστηκε χθες ως « μοντέλο » που πρέπει να ακολουθήσουμε, αναδεικνύει όχι μόνο απλές αδυναμίες! Η Γερμανία βυθίζεται σε νέες δυσκολίες. Κάτι που δεν μας προκαλεί καμία έκπληξη. Όταν οι κοινωνικοί και δημόσιοι προϋπολογισμοί συνεχώς συμπιέζονται, οι μισθοί και οι συντάξεις παγώνουν ή μειώνονται, τότε το δηλητήριο της λιτότητας επιτελεί το καταστροφικό έργο του. Αφού συμπίεσε την εγχώρια αγορά της και ανάγκασε και άλλες ευρωπαϊκές χώρες να πράξουν το ίδιο, η Γερμανία βλέπει τώρα τις εξαγωγές της να μειώνονται, ενώ αρνείται να ξεκινήσει ένα επενδυτικό σχέδιο, απαραίτητο για την αποτελεσματική κάλυψη των ανθρώπινων,κοινωνικών και οικονομικών αναγκών. Αυτό βέβαια δεν εμπόδισε τον συνασπισμό της εξουσίας να καλέσει τους δύο γάλλους υπουργούς, τον M. Σαπέν και τον E. Mακρόν, να παρουσιάσουν τους προϋπολογισμούς της Γαλλίας, πριν από την έγκρισή τους από το Κοινοβούλιο, καθώς και αυτό που δήθεν ονομάζεται «σχέδιο μεταρρυθμίσεων». Αφού δέχτηκαν να περάσουν από το γερμανικό εξομολογητήριο, οι δύο υπουργοί μας δεν αρκέστηκαν να παρουσιαστούν ελαφρά τη καρδία. Υιοθέτησαν όλες τις συστάσεις των συνομιλητών τους και των “χωροφυλακών των Βρυξελλών,”αν και αυτές οδηγήθηκαν παντού σε αδιέξοδο.

Οι ανακοινώσεις και τα σχέδια των φιλελεύθερων αντιμεταρρυθμίσεων του κ. Macron είναι η απόδειξη. Με την ιδιαίτερη “λεπτότητα συμπεριφοράς” που τον διακρίνει, δεν δίστασε να ταυτίσει την εργατική τάξη με τον αναλφαβητισμό και να ισχυριστεί πως η απελευθέρωση των μεταφορών που εισηγήθηκε με την δημιουργία “στόλων υπεραστικών λεωφορείων” αποτελεί μέτρο πολιτικής πρόνοιας για τους φτωχούς που δεν μπορούν να πληρώσουν το τρένο”.

Χαρακτηριστικές είναι επίσης οι αναφορές του στους ανέργους. Χρησιμοποιώντας απίστευτη βία και περιφρόνηση, υπονοεί ότι οι άνεργοι κλέβουν τα πενιχρά επιδόματα που θέλει να τους μειώσει. Κανένας από τoν χώρο της δεξιάς δεν έχει πραγματοποιήσει ένα τέτοιο επίτευγμα! Ελπίζει δε ότι θα τα καταφέρει, προσδίδοντας σε όλες τις κοινωνικές κατακτήσεις, που είναι αποτέλεσμα δεκαετών αγώνων, το μαγικό όνομα των «ταμπού» τα οποία σκοπεύει – μας ανακοίνωσε με ευτράπελο ύφος – να «τινάξει στον αέρα».

Στην πραγματικότητα, επιχειρούνται τα πάντα για να σωθεί ο καπιταλισμός από την παγκόσμια κρίση του.

Και βέβαια, όλα αυτά μεταμφιέζονται σε εικονικές συζητήσεις κι αντιπαραθέσεις από τις οποίες απουσιάζει η αυθεντική σκέψη ή λύση ή ένα διαφορετικό σχέδιο, για να μην μιλήσουμε για εναλλακτικό.

Έτσι, η δημόσια τηλεόραση μας έδειξε πρόσφατα μια αντιπαράθεση μεταξύ των κυρίων Ε. Ζεμούρ (ακροδεξιό συγγραφέα και δημοσιογράφο) και Ζακ Αταλί (οικονομολόγο και πολύτροπο πολιτικό σύμβουλο -και του Μιτεράν και του Σαρκοζί ), με τον τελευταίο να αναλαμβάνει τον ρόλο της υπεράσπισης του μικρότερου κακού που δεν ξεφεύγει ωστόσο από το στενό πλαίσιο του υπερφιλελευθερισμού. Την περασμένη Κυριακή πάλι, μια εφημερίδα δημοσίευε μια άλλη αντιπαράθεση, δύο οικονομολόγων αυτή τη φορά, που έκαναν πως τσακώνονται για το αν η Γαλλία μπορεί να θεωρηθεί έτοιμη για « μεταρρυθμίσεις ».

Αυτή η λέξη, η τόσο κακομεταχειρισμένη, μετατρέπεται στο αντίθετό της, όταν πρόκειται για τη λήψη πολιτικών αποφάσεων. Αντί να επικεντρωθούν οι προσπάθειες στο σημαντικό θέμα μιας πραγματικής μεταρρύθμισης με στόχο την φορολογική δικαιοσύνη, μέσω της προοδευτικής φορολογίας του εισοδήματος, της σύνδεσης των τοπικών φόρων με το εισόδημα, με έναν φόρο κεφαλαίου ισοδύναμο με εκείνους που παρακρατούνται από την εργασία, τελικά το επιχείρημα της δικαιοσύνης διαστρεβλώνεται για να γκρεμίσει την αρχή της καθολικότητας στην χορήγηση των οικογενειακών επιδομάτων.

Πίσω από την ρωγμή που άνοιγε η απόφαση αυτή, αν ήταν οριστική, κρυβόταν η υπονόμευση ολόκληρου του συστήματος της κοινωνικής μας πρόνοιας. Να μια ακόμα προεδρική δέσμευση που δεν τηρήθηκε! Ο υποψήφιος πρόεδρος F. Hollande δεν δήλωνε με έμφαση;: «Προσδίδω μεγάλη σημασία στην καθολικότητα των οικογενειακών επιδομάτων που αποτελούν ένα μέσο για να διευρυνθεί η εθνική αναγνώριση της πολυμορφίας της οικογένειακής ένοιας. Τα οικογενειακά επιδόματα δεν πρόκειται λοιπόν να υπαχθούν σε εισοδηματικά κριτήρια».

Αυτά τα λόγια που συνάδουν προς τις αξίες του Εθνικού Συμβουλίου Αντίστασης, πρόκειται να καταπατηθούν στο βωμό της εξυπηρέτησης των μεγάλων επιχειρήσεων. Από τη μία πλευρά, οι τελευταίες δεν πρόκειται να συνεισφέρουν πλέον στο μερίδιο που τους αναλογεί για τη χρηματοδότηση της κοινωνικής προστασίας του οικογενειακού κλάδου. Από την άλλη, οι οικογένειες θα ζημιωθούν. Αύριο, θα μειωθεί ακόμα το όριο πλήττοντας ένα μεγαλύτερο αριθμό οικογενειών και επιπλέον οι επιστροφές από την αγορά των φαρμάκων, θα εξαρτώνται επίσης από εισοδηματικά κριτήρια.

Ωστόσο, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτές οι πολιτικές, που συνοδεύονται από ανθρώπινο πόνο και δυστυχία, παράγουν μόνο αποτυχίες παντού. Η αποδοχή τους θα επιτρέψει μόνο την επιδείνωση της γενικής κατάστασης και αυτόματα την οικογενειακή. Υπάρχει επομένως επιτακτική ανάγκη να δραστηριοποιηθούμε και να διαλύσουμε το σημερινό κλίμα που οδηγεί στην άρνηση και στη μοιρολατρία τροφοδοτώντας την άνοδο της ακροδεξιάς σε όλη την Ευρώπη.

Βέβαια το κακό είναι βαθύ. Ένας λόγος περισσότερος για να ενθαρρύνουμε στο μέγιστο συζητήσεις μέσα στις κοινότητες και τις επιχειρήσεις, σε μια προσπάθεια να δημιουργηθούν εναλλακτικές ενωτικές πολιτικές και αγωνιστικές συγκεντρώσεις.

Μετάφραση: Αθηνά Βλαχάκη