Υποδοχή των μεταναστών και όχι εγκλεισμός στα κέντρα κράτησης

lesbos

STÉFANIA MIZARA  Άρθρο της Ηumanité

Στη Λέσβο, ένα νησί της Ελλάδας, οι πολίτες δημιούργησαν ένα αυτοδιαχειριζόμενο χωριό για την υποδοχή των μεταναστών. Μια πρωτοβουλία που δείχνει ότι στο θέμα της μετανάστευσης, υπάρχουν και άλλες επιλογές εκτός από την καταστολή και τον εγκλεισμό.

Οι ελλείψεις και οι αδυναμίες του κράτους και της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσον αφορά την υποδοχή και την προστασία των μεταναστών, δεν έχουν διαφύγει από τα κινήματα αντίστασης των πολιτών που οργανώνονται σε όλη την Ελλάδα για να αντιμετωπίσουν τις πολιτικές της λιτότητας. Για να αντιμετωπίσει την έλλειψη ενός κέντρου υποδοχής που σέβεται τα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια των μεταναστών που φτάνουν στο νησί της Λέσβου, μια ομάδα εθελοντών αποφάσισε τον Δεκέμβριο του 2012, να φρεσκάρει 15 μπανγκαλόου, τα οποία παλαιότερα νοικιάζονταν σε τουρίστες. Εξ αιτίας της οικονομικής κρίσης, αυτό το δημοτικό κέντρο αναψυχής και κοινωνικής μέριμνας, που βρίσκεται σε έναν πευκώνα κοντά στη θάλασσα του Αιγαίου, έκλεισε τον Νοέμβριο του 2011. Για δύο χρόνια και με πρωτοβουλία των πολιτών, το κέντρο αυτό έχει φιλοξενήσει περίπου 5.000 άτομα όλων των εθνικοτήτων. Κυρίως έρχονται από τη Συρία, το Αφγανιστάν και την Ερυθραία, αφού έχουν διασχίσει τη θάλασσα από τα ανοικτά των τουρκικών ακτών. « Προσπάθησα να περάσω οκτώ φορές από τη Βουλγαρία, λέει ο Ανουάρ, ένας νεαρός Παλαιστίνιος που αποφάσισε να μάθει ελληνικά και να ξεκινήσει εδώ μια νέα ζωή. Κάθε φορά με γύριζαν πίσω. Κατάφερα να έρθω στην Ευρώπη από τη θάλασσα, ξεκινώντας από τη Σμύρνη στην Τουρκία. Εδώ οι άνθρωποι με βοηθούν. Μου δάνεισαν ένα ποδήλατο για να πηγαίνω στο σχολείο ».

«Αναλάβαμε αυτή την πρωτοβουλία για να δείξουμε ότι υπάρχει ένας άλλος τρόπος χειρισμού στο θέμα της μετανάστευσης»

Το χωριό στηρίζεται στην κινητοποίηση των κατοίκων της περιοχής, οι οποίοι συμμετάσχουν σε πολιτιστικές εκδηλώσεις, που μερικές φορές διοργανώνονται στις εγκαταστάσεις του κέντρου. Επίσης γίνονται δωρεές τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης. Οι φιλοξενούμενοι προετοιμάζουν μόνοι τους τα γεύματά τους στην κοινόχρηστη κουζίνα. Όλοι συμμετέχουν στη συντήρηση ενός λαχανόκηπου και τον καθαρισμό των τουαλετών. «Κάθε βδομάδα γίνεται μια συνάντηση με τους εθελοντές, λέει η Λένα, μια κάτοικος της περιοχής και πολύ δραστηριοποιημένη στο έργο αυτό. Δεν είναι πάντα εύκολο, αλλά προσπαθούμε να συμμετάσχουν όσο το δυνατόν περισσότερες από τις οικογένειες που υποδεχόμαστε. Είναι ένα συνεχές πείραμα για να ανακαλύψουμε πώς να ζήσουμε μαζί με έναν άλλον τρόπο». Για ένα διάστημα, το χωριό είχε την υποστήριξη των λιμενικών οργάνων που μετέφεραν τους μετανάστες. Μπόρεσαν να γίνουν και αιτήσεις ασύλου. Αλλά, μετά την κατασκευή του κέντρου κράτησης μεταναστών στην κοινότητα Μόρια, που βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα προς τον βορρά, οι αρχές προσπαθούν να σταματήσουν την πρωτοβουλία αυτή. Ο δήμος θέλει να πάρει πίσω τις εγκαταστάσεις για να ξανανοίξει το κέντρο αναψυχής. Την περασμένη Τετάρτη, οι κάτοικοι της περιοχής, ντόπιοι και μετανάστες, συγκεντρώθηκαν για να εξετάσουν ποιες ενέργειες πρέπει να γίνουν, ώστε να αντιμετωπίσουν την κατάσταση. «Παίρνουμε αυτή την πρωτοβουλία για να βοηθήσουμε τους μετανάστες και να δείξουμε ότι υπάρχει ένας άλλος τρόπος χειρισμού του θέματος της μετανάστευσης, συνεχίζει η ακτιβίστρια. Αλλά η κινητοποίηση των πολιτών έχει τα όριά της. Χρειαζόμαστε ανθρώπους ειδικούς στην ψυχολογική και κοινωνική υποστήριξη. Είναι εύκολο να παρέχεις τροφή, αλλά αυτοί οι άνθρωποι δεν χρειάζονται μόνο ένα πιάτο ρύζι, χρειάζονται να εξασφαλίσουν το μέλλον τους». Μια εμπειρία αλληλεγγύης που βασίζεται στην ισορροπία μεταξύ ατομικής δέσμευσης και συλλογικής ευθύνης. Κάτι που μοιάζει και δείχνει πώς θα έπρεπε να είναι η ανθρωπότητα.

Μετάφραση: Αθηνά Βλαχάκη