«ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ» ΘΡΗΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ Π. ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

του Νέστορα Νεστορίδη

Ένα από τα λίγα θετικά απότοκα της κρίσης είναι ότι έχει αποκαλύψει το πραγματικό πρόσωπο των φερόντων δημόσιο λόγο. Ο αφηρημένος, στρογγυλεμένος λόγος καταντάει αφόρητα ανούσιος σε μακροχρόνια βάση, καθώς έρχονται συνεχώς στιγμές όπου όλοι πρέπει να τοποθετηθούν, αφού τα διακυβεύματα είναι σπουδαία και οι καταστάσεις οριακές. Έτσι, όλα τα ελληνικά κεντροαριστερά κόμματα (ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ) έχουν οδηγηθεί σε κατάρρευση, ενώ αυτό θα συνεχιστεί αναπόφευκτα με κάθε παρόμοιου τύπου σχήμα, όσο καλά και αν προσπαθεί να αποφύγει να τοποθετηθεί επί των ζητημάτων (πχ ΠΟΤΑΜΙ).

Η παραπάνω κατάσταση αφορά και κάποιους σχολιαστές του δημόσιου βίου, οι οποίοι αναγκάστηκαν βίαια να προσγειωθούν από τις εκσυγχρονιστικές φαντασιώσεις τους στην σκληρή πραγματικότητα και να πάρουν συγκεκριμένη θέση επί των ζητημάτων. Πως να μιλήσουν για ανθρώπινα δικαιώματα λόγου χάριν, εκείνοι που, στην καλύτερη περίπτωση, σιωπούσαν για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών; Πως να εμφανιστούν σαν υπέρμαχοι της δημοκρατικής νομιμότητας αυτοί που υπεραμύνθηκαν του αντισυνταγματικού «μαύρου» στην ΕΡΤ μέσω προεδρικού διατάγματος, το οποίο δεν υπεγράφη από όλους τους υπουργούς, όπως προβλέπεται από το νόμο; Πως να εμφανιστούν ως συνεπείς δημοκράτες όσοι υποστηρίζουν ακραιφνώς το φασιστικό απόσπασμα που έριξε τη δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση στην Ουκρανία και κατόπιν κυνήγησε όλες τις μειονότητες;

Κλαυθμός και οδυρμός, λοιπόν, μετά ειρωνειών και «δημοκρατικών ευαισθησιών» από τον Πάσχο Μανδραβέλη στην Καθημερινή. Ο τίτλος «το σύμφωνο Τσίπρα-Καμμένου» είναι αποκαλυπτικός για την απολαυστική συνέχεια που έπεται. Το κεντρικό επιχείρημα είναι η απορία για τη δυνατότητα συγκρότησης κυβέρνησης μεταξύ ενός αριστερού και ενός ακροδεξιού (κατά την εκτίμηση του) κόμματος. Δεν είχε βέβαια τις ίδιες ευαισθησίες όταν το ΛΑΟΣ του Γ. Καρατζαφέρη συγκυβερνούσε με ΠΑΣΟΚ-ΝΔ στην κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου.

Φτάνει στο σημείο να παρομοιάζει  τη συμφωνία ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με το σύμφωνο Μολότωφ-Ρίμπεντροπ, τροφοδοτώντας υπογείως για ακόμη μία φορά το απαράδεκτο μύθευμα των δύο άκρων. Τι κι αν στην Ελλάδα οι κομμουνιστές ήταν εκείνοι που πρωτοστάτησαν στην Αντίσταση κατά του φασισμού, όταν οι πολιτικοί πρόγονοι του κ. Μανδραβέλη, στην καλύτερη περίπτωση, χτυπούσαν μύγες στο Κάιρο; Τι κι αν οι κομμουνιστές είχαν δημιουργήσει σε όλες τις χώρες λαϊκά, αντιφασιστικά μέτωπα πολύ πριν από το εν λόγω σύμφωνο, το οποίο υπεγράφη για να προετοιμαστεί όσο καλύτερα μπορούσε η Σοβιετική Ένωση εν όψει του επερχόμενου πολέμου; Τι και αν ήταν η Σοβιετική Ένωση εκείνη που έδωσε το καίριο χτύπημα στο φασιστικό Άξονα με τη νίκη στο Στάλινγκραντ και τη μετέπειτα νικηφόρα αντεπίθεση στην καρδιά του κτήνους;

Στη πραγματικότητα η θλίψη του κ. Μανδραβέλη δεν βρίσκεται στο μακρινό 1939 αλλά στο τρέχον 2015. Είναι κατανοητός ο φόβος και ο θυμός του που ο ΣΥΡΙΖΑ αγνόησε το ΠΟΤΑΜΙ ως κυβερνητικό εταίρο. Ο ΣΥΡΙΖΑ, όμως, είναι ένα βαθιά δημοκρατικό κόμμα, το οποίο δεν θα μπορούσε να σχηματίσει κυβέρνηση με ένα μόρφωμα του οποίου υποψήφια δηλώνει ότι θα ήθελε μία χούντα, αρκεί να την υλοποιούσε ο Φραγκούλης Φράγκος. Ούτε θα μπορούσε να συμμαχήσει με ένα κόμμα το οποίο διαφωνεί σε όλες τις βασικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ και υπερθεματίζει επί των νεοφιλελεύθερων, αντιλαϊκών «μεταρρυθμίσεων» που απαιτούνται από την Τρόικα.

Άμεσοι, τακτικοί στόχοι του ΣΥΡΙΖΑ είναι η ανατροπή των μνημονίων και η αποκατάσταση της Δημοκρατίας στη χώρα. Η κατοχύρωση των επιμέρους ατομικών δικαιωμάτων (για τα οποία ορθώς «αγωνιά» ο κ. Μανδραβέλης) θα παραμείνει κενό γράμμα αν δεν αποκατασταθούν τα θεμελιώδη δημοκρατικά κεκτημένα της λαϊκής κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας. Η προσήλωση του ΣΥΡΙΖΑ σε όλα τα παραπάνω καθορίζει το σύνολο των κινήσεων του, όπως και τις τακτικές συμμαχίες τις οποίες συνάπτει. Ας ανησυχεί λοιπόν ο κ. Μανδραβέλης, όχι όμως για τυχόν μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά για τη διαρκή επιμονή του να παραμένει κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς, πράμα που τον καθιστά λίαν επικίνδυνο για τους ντόπιους ολιγάρχες και το διεθνές status quo.