MΕΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ – ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΟΧΙ

Της Αλίκης Παπαδομιχελάκη, μέλους της ΟΜ του ΣΥΡΙΖΑ Παρισιού,

Παρίσι 3/7/2015

Κάθε ένα από τα ΟΧΙ και μια σελίδα για την ανεξαρτησία, την δημοκρατία, την αξιοπρέπεια, την κοινωνική φροντίδα.

Από την μεταπολίτευση μέχρι σήμερα δεν έχει συμβεί να ασχολούνται τόσο πολύ τα ξένα μέσα ενημέρωσης με την Ελλάδα.

Τι συμβαίνει; Υπάρχει αναστάτωση στους χρηματοπιστωτικούς κύκλους. «Κι αν επικρατήσει το ΌΧΙ, πως θα συνεχίσουμε εμείς να ξεζουμίζουμε τους λαούς της Ευρώπης;». Δεν το λένε βέβαια έτσι, γιατί δεν λένε ποτέ την αλήθεια των πολλών, λένε μόνο αυτήν της τσέπης τους. Έβλεπα προχτές το βράδυ, έναν οικονομολόγο (γνωστό εκπρόσωπο του χρηματιστηριακού κόσμου στο Παρίσι) να ιδρώνει δίπλα μου στο πάνελ της τηλεόρασης BFMTV. Να προσπαθεί να πείσει την γαλλική κοινή γνώμη για την καταστροφή. Θυμάμαι τα γκάλοπ του 2005 στο Παρίσι λίγες μέρες πριν το δημοψήφισμα για το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα, που έδιναν απόλυτη πλειοψηφία στο ΝΑΙ, και τους ήρθε η ψυχρολουσία του ΟΧΙ.

Έτσι θα συμβεί και μεθαύριο το βράδυ στην Ελλάδα. Παρά το κλείσιμο των τραπεζών, που επέβαλε έμμεσα η τρόικα στην χώρα μας, πράγμα που δεν είχε κάνει για το δημοψήφισμα της Ιρλανδίας. Δύο μέτρα και δύο σταθμά. Άλλο μια αριστερή κυβέρνηση και άλλο μια δεξιά. Οι 18 νεοφιλελεύθεροι πρωθυπουργοί της ευρωζώνης θέλουν τον λαό μας γονατισμένο, αν και κάποιοι τον προτιμούν όρθιο αλλά ταπεινωμένο. Για αυτό και αποφάσισαν να στεγνώσουν τις τράπεζες, αφού πρώτα ο φόβος των μικροκαταθετών τις στράγγιξε. Είδαμε τις ουρές στα ΑΙΤ, για να σηκώσουν τις λιγοστές τους οικονομίες οι μη έχοντες. Γιατί οι έχοντες είχαν μεταφέρει νωρίτερα τα μεγάλα ποσά, σε Ελβετία και διάφορους φορολογικούς παραδείσους. Οι μεγαλομέτοχοι και μεγαλοκαταθέτες δεν κάνουν ποτέ ουρά. Δεν πάνε καν αυτοπροσώπως στις τράπεζες. Έχουν όλη την ευχέρεια να γνωρίζουν και να επιλέγουν έγκαιρα. Θυμάστε το χρηματιστήριο το 1999, λίγο πριν μπούμε στο ευρώ; Πόσα και πόσα εκατομμύρια δεν ρούφηξε από τους μικρομετόχους, με την διευρυμένη σπέκουλα. Πόσα νοικοκυριά έχασαν τότε τις οικονομίες τους, αφού πρώτα οι διάφοροι καλοθελητές (μεσάζοντες του μεγάλου ντόπιου και ξένου κεφαλαίου) τους έπεισαν να τα παίξουν κορώνα-γράμματα. Πάντα ο φόβος βοηθούσε τους κάθε είδους κατακτητές. Και πάντα υπήρχαν αυτοί που 

αντιστέκονταν και συνεχίζουν να αντιστέκονται. Τότε ήταν το ψεύτικο καρόττο.

Σήμερα οι ίδιοι πιστωτές κουνάνε τον αληθινό βούρδουλα. «Φοβού φτωχέ, εμείς είμαστε τα αφεντικά».

Κι εμείς όλοι οι απλοί πολίτες, συνταξιούχοι, εργαζόμενοι αλλά κυρίως οι άνεργοι τι θα τους απαντήσουμε?

Μήπως να τους πούμε : σφάξε με Αγά μου ν’ αγιάσω. Δηλ. ν ’αγιάσω μέσα την «Ευρώπη» δηλ. ΝΑΙ

Η μήπως να τους απαντήσουμε:

ΟΧΙ. Δεν προσκυνάμε τον πλούτο σας, που τον κλέψατε σταγόνα – σταγόνα από τις δικές μας στενές τσέπες.

ΟΧΙ. ΕΧΟΥΜΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΕ ΜΙΑ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΖΩΗ κι εμείς και τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας.

ΟΧΙ. Οι εργαζόμενοι, οι περήφανοι της Ευρώπης διαδηλώνουν στο πλευρό μας.

ΜΑΖΙ με τους ΈΛΛΗΝΕΣ ενάντια στην λιτότητα, για την δημοκρατία: φωνάζανε προχτές δεκάδες χιλιάδες πολίτες σε 35 πόλεις της Γαλλίας (εκπρόσωποι συνδικαλιστικών οργανώσεων, κοινωνικών φορέων, κομμάτων, και τόσοι άλλοι ανένταχτοι, αλλά με κοινωνική συνείδηση πολίτες. Διαδηλώσεις και σε 200 πόλεις σε όλο τον πλανήτη, σε όλες τις ηπείρους σε συμπαράσταση στην Ελληνική κυβέρνηση και τον λαό μας. Διαδήλωναν και συνεχίζουν να διαδηλώνουν γιατί κατανοούν πώς η αλληλεγγύη τους είναι γόνιμη, για μας και για τους ίδιους. Για να αφυπνίζεται η δικής τους κοινή γνώμη ενάντια σε όποιες προσπάθειες φίμωσης των κοινών μας διεκδικήσεων στη δουλειά, την παιδεία, στην κοινωνική πρόνοια, στις συλλογικές συμβάσεις.

Είμαστε πολλοί που περπατήσαμε, με καύσωνα, στους δρόμους του Παρισιού. Από την Βαστίλη μέχρι την Πλατεία της Δημοκρατίας, δυό πλατείες σύμβολα της γαλλικής αγωνιστική ιστορίας.

«ΟΧΙ» λοιπόν και πάλι, τιμώντας την ιστορία μας, το μέλλον της πατρίδας μας και των ευρωπαϊκών λαών.